الفبای عشقمان، آنیسا...

  عزیز دلم امروز دلم گرفته و میخوام باهات حرف بزنم تا کمی سبک بشم. چند روزه که بی حوصله شدم و یه بغض غریبی اذیتم میکنه.  راستشو بخوای یه کوچولو شرایط زندگیمون تغییر کرده و تنها چیزی که تو این موقعیت آروممون میکنه نگاه ها، خنده ها و شیطنت های شیرین توئه؛ وقتی میخندی تمام خستگی ها و ناراحتی ها از دلمون میره بیرون. بابایی اون روز یه جمله جالبی گفت. میگفت: دختر، وجودش پر از خیر و برکته؛ آنیسا هم تو کوله بارش توشه ای برای ما آورده که شاید دوست نداره الان؛ ولی دیر یا زود بازش میکنه و به زندگیمون رنگ و بوی دیگه ای میده. زندگییم فقط این رو بدون که ما یه تار موی تو رو با تمام این دنیا (چه مادی وچه معنوی) عوض نمی کنی...

سلام من آنیسا هستم. دخمل خوشمل بابایی و مامانی . این اولین پست وبلاگمه که من به بابایی دارم میگم و اون داره مینویسه ! بعد از این دیگه مامانی و بابایی در مورد من مینویسن تا وقتی که خودم بزرگ بشم و خوندن نوشتن یاد بگیرم و خودم بتونم توی وبلاگم مطلب بنویسم. ماجرا از اونجا شروع شد که مامانی و بابایی خیلی دوست داشتن که خدا بهشون بچه بده و همش با خدا قشنگشون راز و نیاز می کردن و ازش می خواستن که یه دختر سالم و خوب و عسل بهشون بده . تا اینکه بهمن ماه پارسال (1390) بود که مامانی احساس می کرد که انگار یه کوچولو وزنش زیاد شده. تست حاملگی رو که بابایی خریده بود امتحان کردن و دیدن که نتیجه مثبته. در نتیجه قرار شد که مامانی بره آزمایشگ...